ఎప్పుడు గాని రాఁడో యెంత దడవాయ కాలిఁ
(॥పల్లవి॥)
ఎప్పుడు గాని రాఁడో యెంత దడవాయ కాలిఁ-
చప్పుడాలకించి మతి జల్లురనెనమ్మా
(॥ఎప్పుడు॥)
ఇద్దరమదరిపాటు యేకాంతాన నాడుకొన్న-
సుద్దులు దలఁచిమేను చురుకనెనమ్మా
పెద్దగాఁ గస్తూరిబొట్టు పెట్టిన నాతఁడు గోర
తిద్దుట దలఁచి మేను దిగులనెనమ్మా
(॥ఎప్పుడు॥)
పాయక యాతఁడూ నేనుఁ బవ్వళించే యింటివంకఁ
బోయి పోయి కడుఁ జిన్న బోతి నోయమ్మా
తోయపు గుబ్బల చన్నుదోయి మీఁద వాఁడొ త్తిన-
పాయపు జంద్రుల జూచి భ్రమసితినమ్మా
(॥ఎప్పుడు॥)
కూడిన సౌఖ్యములందు కొదలేని వాని నా-
వేడుక మతి దలఁచి వెరగాయ నమ్మా
యీడులేని తిరువేంకటేశుఁడిదె నాతోడ
నాడినట్టే నాచిత్తమలరించె నమ్మా
(||pallavi||)
ĕppuḍu gāni rām̐ḍo yĕṁta daḍavāya kālim̐-
sappuḍālagiṁchi madi jalluranĕnammā
(||ĕppuḍu||)
iddaramadaribāḍu yegāṁtāna nāḍugŏnna-
suddulu dalam̐simenu suruganĕnammā
pĕddagām̐ gastūribŏṭṭu pĕṭṭina nādam̐ḍu gora
tidduḍa dalam̐si menu digulanĕnammā
(||ĕppuḍu||)
pāyaga yādam̐ḍū nenum̐ bavvaḽiṁche yiṁṭivaṁkam̐
boyi poyi kaḍum̐ jinna bodi noyammā
toyabu gubbala sannudoyi mīm̐da vām̐ḍŏ ttina-
pāyabu jaṁdrula jūsi bhramasidinammā
(||ĕppuḍu||)
kūḍina saukhyamulaṁdu kŏdaleni vāni nā-
veḍuga madi dalam̐si vĕragāya nammā
yīḍuleni tiruveṁkaḍeśhum̐ḍidĕ nādoḍa
nāḍinaṭṭe nāsittamalariṁchĕ nammā