ఎప్పుడూఁ దగులాయమె యెంతైనాఁ బోదు
(॥పల్లవి॥)
ఎప్పుడూఁ దగులాయమె యెంతైనాఁ బోదు
తప్పదు నాయకుఁడిందు తానే వచ్చీని
(॥ఎప్పు॥)
పట్టి పెనఁగితేనేమి పంతములాడితేనేమి
గట్టిగా మేనరికము గలవారికి
వొట్టు వెట్టితేనేమి వొరసి పైకొంటేనేమి
చుట్టురికమియ్యకొన్న సులభపువారికి
(॥ఎప్పు॥)
తప్పక చూచితేనేమి తలవంచుకొంటేనేమి
అప్పసము వలచిన యట్టివారికి
కొప్పువట్టితేనేమి కొనగోరూఁదితేనేమి
వొప్పుగ సరసమాడే వొద్దికైనవారికి
(॥ఎప్పు॥)
చేసన్న చేసితేనేమి సిగ్గులువడితేనేమి
యీసులేక మెలఁగేటి యింటివారికి
వేసరక యీతఁడె శ్రీ వేంకటేశుఁడు నన్నేలె
పాసివుండరాదు నేరుపరులైనవారికి
(||pallavi||)
ĕppuḍūm̐ dagulāyamĕ yĕṁtainām̐ bodu
tappadu nāyagum̐ḍiṁdu tāne vachchīni
(||ĕppu||)
paṭṭi pĕnam̐gidenemi paṁtamulāḍidenemi
gaṭṭigā menarigamu galavārigi
vŏṭṭu vĕṭṭidenemi vŏrasi paigŏṁṭenemi
suṭṭurigamiyyagŏnna sulabhabuvārigi
(||ĕppu||)
tappaga sūsidenemi talavaṁchugŏṁṭenemi
appasamu valasina yaṭṭivārigi
kŏppuvaṭṭidenemi kŏnagorūm̐didenemi
vŏppuga sarasamāḍe vŏddigainavārigi
(||ĕppu||)
sesanna sesidenemi sigguluvaḍidenemi
yīsulega mĕlam̐geḍi yiṁṭivārigi
vesaraga yīdam̐ḍĕ śhrī veṁkaḍeśhum̐ḍu nannelĕ
pāsivuṁḍarādu nerubarulainavārigi