ఎప్పుడూ మేలువాఁడవే యెరుఁగుదు నిన్నునేను
(॥పల్లవి॥)
ఎప్పుడూ మేలువాఁడవే యెరుఁగుదు నిన్నునేను
కప్పి వోరువనియ్యవు కాంక్షలే నన్నును
(॥ఎప్పు॥)
ఆవేళ నీవురావని అలుగఁదలఁతుఁ గాని
భావించితే నామనసు పట్టులేను
నీవంకఁ దుప్పేమీలేదు నేనెంచి చూచితేను
తావుకొన్న నాలోని తమకమే కాని
(॥ఎప్పు॥)
చేముట్టిపెనఁగవని చింతఁ దలవంతుఁ గాని
నీమోము చూడక నే మానలేను
కామించి నీగుణాలలో కడమలు మరిలేవు
ప్రేమపు నాకోరికలు పెనగోనీఁ గాని
(॥ఎప్పు॥)
పరఁగఁగ బరపుపై పంతాననుండుదుఁ గాని
సరిఁ గాఁగిటికి చేయి చాఁచకుండలేను
అరిది శ్రీ వెంకటేశ అలమేల్మంగ నేను
గరిమెనేలితివేలొ కాఁతాళింతుఁ గాని
(||pallavi||)
ĕppuḍū meluvām̐ḍave yĕrum̐gudu ninnunenu
kappi voruvaniyyavu kāṁkṣhale nannunu
(||ĕppu||)
āveḽa nīvurāvani alugam̐dalam̐tum̐ gāni
bhāviṁchide nāmanasu paṭṭulenu
nīvaṁkam̐ duppemīledu nenĕṁchi sūsidenu
tāvugŏnna nāloni tamagame kāni
(||ĕppu||)
semuṭṭibĕnam̐gavani siṁtam̐ dalavaṁtum̐ gāni
nīmomu sūḍaga ne mānalenu
kāmiṁchi nīguṇālalo kaḍamalu marilevu
premabu nāgorigalu pĕnagonīm̐ gāni
(||ĕppu||)
param̐gam̐ga barabubai paṁtānanuṁḍudum̐ gāni
sarim̐ gām̐giḍigi seyi sām̐saguṁḍalenu
aridi śhrī vĕṁkaḍeśha alamelmaṁga nenu
garimĕnelidivelŏ kām̐tāḽiṁtum̐ gāni