(॥పల్లవి॥)
ఎన్నఁడు మంచివాఁడ నయ్యేను నేను
నన్ను నీవే మన్నించి నడుపవే దయివమా
(॥ఎన్నఁ॥)
వేఁపమానికిని చేఁదు విడువక వుండేది
యే పొద్దు సహజమే యెంతైనాను
పాపపుణ్యలంపటానఁ బరగి వుండేటి నేను
చాపలదుర్గుణినౌట సహజమే
(॥ఎన్నఁ॥)
పాముకు విషమెప్పుడు పండ్లఁ బెట్టుకుండేది
భూమిలో సహజమే పొరి నెంతైనా
కామక్రోధుఁడ నాకుఁ గరుణ యించుక లేక
సామజపు దుర్మదము సహజమే
(॥ఎన్నఁ॥)
అటుగాన శ్రీవేంకటాధిప నాకిఁక వేరే
తటుకన నేఁడు శాంతము వచ్చీనా
ఘటన నీ కృపయందు గలిగిన మేలు నాపై
తటుకన ముంచి నన్ను దరి చేర్పవే
(||pallavi||)
ĕnnam̐ḍu maṁchivām̐ḍa nayyenu nenu
nannu nīve manniṁchi naḍubave dayivamā
(||ĕnnam̐||)
vem̐pamānigini sem̐du viḍuvaga vuṁḍedi
ye pŏddu sahajame yĕṁtainānu
pābabuṇyalaṁpaḍānam̐ baragi vuṁḍeḍi nenu
sābaladurguṇinauḍa sahajame
(||ĕnnam̐||)
pāmugu viṣhamĕppuḍu paṁḍlam̐ bĕṭṭuguṁḍedi
bhūmilo sahajame pŏri nĕṁtainā
kāmakrodhum̐ḍa nāgum̐ garuṇa yiṁchuga lega
sāmajabu durmadamu sahajame
(||ĕnnam̐||)
aḍugāna śhrīveṁkaḍādhiba nāgim̐ka vere
taḍugana nem̐ḍu śhāṁtamu vachchīnā
ghaḍana nī kṛpayaṁdu galigina melu nābai
taḍugana muṁchi nannu dari serbave