ఎన్నఁడయ్యా నీ నేరుపు లిప్పుడు గాక
(॥పల్లవి॥)
ఎన్నఁడయ్యా నీ నేరుపు లిప్పుడు గాక
మున్నిటి పొందైనవారి ముందరనె కాక
(॥ఎన్న॥)
వాడలోన నీమోమె వనితలు చూడఁగాను
యీడనె సేయవద్దా నీ యెమ్మెలు
చేడె లెల్లా నీ మాఁటలె చెవి యొగ్గి వినఁగాను
ఆడవద్దా నీకు దోఁచి న ట్టెల్లాను
(॥ఎన్న॥)
సతు లెల్లా మూఁకగట్టి సంగడి నిలుచుండఁగా
సతమై కరఁగ వద్దా సారెకు నీవు
అతివలె చెయి ముట్టి అంటి సరస మాడఁగ
మతిలోనఁ జొక్కవద్దా మాముందర నీవు
(॥ఎన్న॥)
సందడిలో నింతు లెల్లా చన్నుల నిన్నొరయఁగా
కందువ లంటఁగ వద్దా గబ్బి వై నీవు
యిందె శ్రీవెంకటనాథ యేకతమై వుండఁగాను
అందముగా నన్నుఁ గూడి తవునయ్యా నీవు
(||pallavi||)
ĕnnam̐ḍayyā nī nerubu lippuḍu gāga
munniḍi pŏṁdainavāri muṁdaranĕ kāga
(||ĕnna||)
vāḍalona nīmomĕ vanidalu sūḍam̐gānu
yīḍanĕ seyavaddā nī yĕmmĕlu
seḍĕ lĕllā nī mām̐ṭalĕ sĕvi yŏggi vinam̐gānu
āḍavaddā nīgu dom̐si na ṭṭĕllānu
(||ĕnna||)
sadu lĕllā mūm̐kagaṭṭi saṁgaḍi nilusuṁḍam̐gā
sadamai karam̐ga vaddā sārĕgu nīvu
adivalĕ sĕyi muṭṭi aṁṭi sarasa māḍam̐ga
madilonam̐ jŏkkavaddā māmuṁdara nīvu
(||ĕnna||)
saṁdaḍilo niṁtu lĕllā sannula ninnŏrayam̐gā
kaṁduva laṁṭam̐ga vaddā gabbi vai nīvu
yiṁdĕ śhrīvĕṁkaḍanātha yegadamai vuṁḍam̐gānu
aṁdamugā nannum̐ gūḍi tavunayyā nīvu