(॥పల్లవి॥)
ఎన్నైనఁ గలవు పను లేమనీనే
చిన్నినగవున నా సిగ్గు వాపుమనవే
(॥ఎన్నై॥)
చిక్కువడ్డనెరులతో చింతతోడి మనసుతో
యిక్కడ నుందాన నన్ను నేమనీనె
వెక్కసానఁ దనకేకా విరహాన నింతైతి
చక్కఁజేసి తానే యీపడి వాపుమనవే
(॥ఎన్నై॥)
కమ్మఁజెమటలతోడఁ గాఁగినమేనితోడ-
నిమ్ముల నుందాన న్ను నేమనీనే
నెమ్మదిఁ దనకొరకే నివ్వెరగున నుందాన
రమ్మని తానే నాతో రాఁపు వలదనవే
(॥ఎన్నై॥)
మనసుకోరికలతో మంచుఁబులకలతోడ
యెనసితిఁ దనతో నే నేమనీనే
యెనలేక శ్రీ వేంకటేశుఁ డిట్టె నన్నుఁ గూడె
తనకేకా యిటులైతి దయఁజూడుమనవే
(||pallavi||)
ĕnnainam̐ galavu panu lemanīne
sinninagavuna nā siggu vābumanave
(||ĕnnai||)
sikkuvaḍḍanĕrulado siṁtadoḍi manasudo
yikkaḍa nuṁdāna nannu nemanīnĕ
vĕkkasānam̐ danagegā virahāna niṁtaidi
sakkam̐jesi tāne yībaḍi vābumanave
(||ĕnnai||)
kammam̐jĕmaḍaladoḍam̐ gām̐ginamenidoḍa-
nimmula nuṁdāna nnu nemanīne
nĕmmadim̐ danagŏrage nivvĕraguna nuṁdāna
rammani tāne nādo rām̐pu valadanave
(||ĕnnai||)
manasugorigalado maṁchum̐bulagaladoḍa
yĕnasidim̐ danado ne nemanīne
yĕnalega śhrī veṁkaḍeśhum̐ ḍiṭṭĕ nannum̐ gūḍĕ
tanagegā yiḍulaidi dayam̐jūḍumanave