ఎన్నడును గోపగించ విందుముఖి నీవిట్లా
(॥పల్లవి॥)
ఎన్నడును గోపగించ విందుముఖి నీవిట్లా
విన్నని వదనమెల్లా వింతలాయ నిపుడు
(॥ఎన్న॥)
ఇంతలోని పనికిఁగా నెంత చేసినాఁడవు
కాంత నిన్నటినుండి కనుమూయదాయను
బంతికూటి సతులెల్లా బలుమారు నేఁపగా
చింతతోఁ బళ్ళెము మీఁద జెయి చాఁచదాయెను
(॥ఎన్న॥)
ఏమిసేయఁబోయి నీవుయేమి సేసినాఁడవు
సాముకు విచ్చేయదు జవరాలు నేఁడు
దోమతెర మంచముపై తురుము వీడఁగను
తామసించి లేవదిదె తల నొచ్చీననుచు
(॥ఎన్న॥)
ఎవ్వరిని దూరవచ్చు నెవ్వరున్నారిఁకను
పువ్వు సజ్జమీఁదఁ గాఁగె పొలఁతికి దేహము
రవ్వగ వేంకటగిరి రమణ నీ కౌఁగిటఁ
బవ్వళించి యింతలోనె పరవశమందెను
(||pallavi||)
ĕnnaḍunu gobagiṁcha viṁdumukhi nīviṭlā
vinnani vadanamĕllā viṁtalāya nibuḍu
(||ĕnna||)
iṁtaloni panigim̐gā nĕṁta sesinām̐ḍavu
kāṁta ninnaḍinuṁḍi kanumūyadāyanu
baṁtigūḍi sadulĕllā balumāru nem̐pagā
siṁtadom̐ baḽḽĕmu mīm̐da jĕyi sām̐sadāyĕnu
(||ĕnna||)
emiseyam̐boyi nīvuyemi sesinām̐ḍavu
sāmugu vichcheyadu javarālu nem̐ḍu
domadĕra maṁchamubai turumu vīḍam̐ganu
tāmasiṁchi levadidĕ tala nŏchchīnanusu
(||ĕnna||)
ĕvvarini dūravachchu nĕvvarunnārim̐kanu
puvvu sajjamīm̐dam̐ gām̐gĕ pŏlam̐tigi dehamu
ravvaga veṁkaḍagiri ramaṇa nī kaum̐giḍam̐
bavvaḽiṁchi yiṁtalonĕ paravaśhamaṁdĕnu