(॥పల్లవి॥)
ఎంతని చెప్పుదు నీ లేమ జవ్వన-
మంతయు నెరుఁగు నంగజుఁడు
(॥ఎంత॥)
మిన్నెల్లా నిండెను మెరుఁగులే చెలి
కన్నుల మించులు గలుగఁగా
పున్నమవెన్నెల పోయెఁ జోటులేక
సన్నముగాఁ జొచ్చె చందురుఁడు
(॥ఎంత॥)
దిక్కుల నింతటఁ దిమిరము గప్పె
నిక్కి కొమ్మకొప్పు నెగడఁగా
చిక్కి రాతురుల చీఁకటి చెదరి
చుక్కల రాసులు చూపట్టెనే
(॥ఎంత॥)
ఇంతలో శ్రీ వేంకటేశు కౌఁగిటికి
నింతికుచగిరులెదుగఁగా
వంతలఁ గొండలు వానలఁ గరఁగి
యింతలింతలాయె నిన్నియును
(||pallavi||)
ĕṁtani sĕppudu nī lema javvana-
maṁtayu nĕrum̐gu naṁgajum̐ḍu
(||ĕṁta||)
minnĕllā niṁḍĕnu mĕrum̐gule sĕli
kannula miṁchulu galugam̐gā
punnamavĕnnĕla poyĕm̐ joḍulega
sannamugām̐ jŏchchĕ saṁdurum̐ḍu
(||ĕṁta||)
dikkula niṁtaḍam̐ dimiramu gappĕ
nikki kŏmmagŏppu nĕgaḍam̐gā
sikki rādurula sīm̐kaḍi sĕdari
sukkala rāsulu sūbaṭṭĕne
(||ĕṁta||)
iṁtalo śhrī veṁkaḍeśhu kaum̐giḍigi
niṁtigusagirulĕdugam̐gā
vaṁtalam̐ gŏṁḍalu vānalam̐ garam̐gi
yiṁtaliṁtalāyĕ ninniyunu