(॥పల్లవి॥)
ఎంతటి వేగిరకాఁడు యేమే తాను
చెంతల నిలుచుంటేనె చెరఁగు వట్టీనా
(॥ఎంత॥)
కోపగించ వద్దు గాక కొసరవద్దంటినా
తీపులువెట్టుక యాలో తిట్టీఁగాకా
యీపనికి నే నవ్వి యిందరివలెనె కొంత
చూపులు పై మోపితేనె సుంకము గొనీనా
(॥ఎంత॥)
బీర మాడవద్దు గాక పెనఁగవద్దంటినా
కేరడాన నేఁటికో జంకించీఁ గాక
గోరగీరీని చెమటకుమ్మరించఁ జోటులేక
జోరునఁ బైఁ జిమ్మితేనె సూళ్లువట్టీనా
(॥ఎంత॥)
కాఁక రేఁచవద్దు గాక కలయవద్దంటినా
వేఁకపుఁదావులు యాలో వేసీఁ గాక
యేఁకటతో శ్రీవెకంటేశుఁడె తా నన్నుఁ గూడె
సోఁకె చన్ను మొనలకు జోడుదొడిగీనా
(||pallavi||)
ĕṁtaḍi vegiragām̐ḍu yeme tānu
sĕṁtala nilusuṁṭenĕ sĕram̐gu vaṭṭīnā
(||ĕṁta||)
kobagiṁcha vaddu gāga kŏsaravaddaṁṭinā
tībuluvĕṭṭuga yālo tiṭṭīm̐gāgā
yībanigi ne navvi yiṁdarivalĕnĕ kŏṁta
sūbulu pai mobidenĕ suṁkamu gŏnīnā
(||ĕṁta||)
bīra māḍavaddu gāga pĕnam̐gavaddaṁṭinā
keraḍāna nem̐ṭigo jaṁkiṁchīm̐ gāga
goragīrīni sĕmaḍagummariṁcham̐ joḍulega
jorunam̐ baim̐ jimmidenĕ sūḽluvaṭṭīnā
(||ĕṁta||)
kām̐ka rem̐savaddu gāga kalayavaddaṁṭinā
vem̐kabum̐dāvulu yālo vesīm̐ gāga
yem̐kaḍado śhrīvĕgaṁṭeśhum̐ḍĕ tā nannum̐ gūḍĕ
som̐kĕ sannu mŏnalagu joḍudŏḍigīnā