ఎంత వేగిరకాఁడే యీతఁడు తాను
(॥పల్లవి॥)
ఎంత వేగిరకాఁడే యీతఁడు తాను
అంత బత్తి గలిగితే నప్పుడే రావలదా
(॥ఎంత॥)
దివ్వెలెత్తుఁ బొద్దుకాడ దిక్కులనుండి వచ్చీ
నవ్వు లేమి నవ్వీనే నాతోఁడాను
పవ్వళించి యింటిలోన పనిలేదు పాటలేదు
పువ్వుల నేల వేసీనే పూఁచి పూఁచి నన్నును
(॥ఎంత॥)
వరవాతా లేచివచ్చి వద్దని నే మొక్కఁగానె
సరసము లే మాడీనే సారె నీతోను
యిరవై తెరవేసుక యిందుకే కాచుకవుండి
కెరలించి యేల గిలిగించీనే నన్నును
(॥ఎంత॥)
పట్టపగలె వచ్చి పాదా లొత్తమంటాను
చుట్టరిక మొంతసేసి చూపీ నితఁడు
యిట్టె శ్రీవేంకటేశుఁ డితఁడె తా నన్ను నేలె
గుట్టుతోడ మరి యాల కొసరీని నన్నును
(||pallavi||)
ĕṁta vegiragām̐ḍe yīdam̐ḍu tānu
aṁta batti galigide nappuḍe rāvaladā
(||ĕṁta||)
divvĕlĕttum̐ bŏddugāḍa dikkulanuṁḍi vachchī
navvu lemi navvīne nādom̐ḍānu
pavvaḽiṁchi yiṁṭilona paniledu pāḍaledu
puvvula nela vesīne pūm̐si pūm̐si nannunu
(||ĕṁta||)
varavādā lesivachchi vaddani ne mŏkkam̐gānĕ
sarasamu le māḍīne sārĕ nīdonu
yiravai tĕravesuga yiṁduge kāsugavuṁḍi
kĕraliṁchi yela giligiṁchīne nannunu
(||ĕṁta||)
paṭṭabagalĕ vachchi pādā lŏttamaṁṭānu
suṭṭariga mŏṁtasesi sūbī nidam̐ḍu
yiṭṭĕ śhrīveṁkaḍeśhum̐ ḍidam̐ḍĕ tā nannu nelĕ
guṭṭudoḍa mari yāla kŏsarīni nannunu