(॥పల్లవి॥)
ఎంత వాటువడె నీశ్వరుఁడు
జంతువుల కేది సతమోకాని
(॥ఎంత॥)
వోముచు లోలో నొకదేహమునకె
యేమి రచించెను యీశ్వరుఁడు
కామించి మోక్షసుఖమునకునైతే
వోమిన స్రిష్టులు వొకటీఁ గావు
(॥ఎంత॥)
భోగించ బుట్టిన భూతకోట్లను
యేగతి మోఁచీ నీశ్వరుఁడు
చేగదేర తనసేవకుఁ జొచ్చిన-
యోగము సులభం బొకటొకటికిని
(॥ఎంత॥)
పన్నిన జగములు ప్రాణాధారము
యెన్నిట నున్నాఁ డీశ్వరుఁడు
కన్నుల శ్రీవేంకటపతియని కని
వున్నవేళ తమ వునికే సుఖము
(||pallavi||)
ĕṁta vāḍuvaḍĕ nīśhvarum̐ḍu
jaṁtuvula kedi sadamogāni
(||ĕṁta||)
vomusu lolo nŏgadehamunagĕ
yemi rasiṁchĕnu yīśhvarum̐ḍu
kāmiṁchi mokṣhasukhamunagunaide
vomina sriṣhṭulu vŏgaḍīm̐ gāvu
(||ĕṁta||)
bhogiṁcha buṭṭina bhūdagoṭlanu
yegadi mom̐sī nīśhvarum̐ḍu
segadera tanasevagum̐ jŏchchina-
yogamu sulabhaṁ bŏgaḍŏgaḍigini
(||ĕṁta||)
pannina jagamulu prāṇādhāramu
yĕnniḍa nunnām̐ ḍīśhvarum̐ḍu
kannula śhrīveṁkaḍabadiyani kani
vunnaveḽa tama vunige sukhamu