(॥పల్లవి॥)
ఎంత సోదించి చూచినా యెన్నెన్ని చదివినా
వింతలై న నీమూర్తి వెసఁ దెలిసేమా
(॥ఎంత॥)
లోకములో సముద్రములోఁతు చెప్పఁగరాదట
ఆకాశ మింతంతని యనరాదట
మేకొని భూరేణువులు మితి వెట్టఁగరాదట
శ్రీకాంతుఁడ నీమహిమ చెప్ప చూపవశమా
(॥ఎంత॥)
అల గాలి దెచ్చి ముడియగాఁ గట్టఁగరాదట
వెలయఁ గాలము గంటు వేయరాదట
కలయ నలుదిక్కులకడ గానఁగరాదట
జలజాక్ష నీరూపు తలపోయఁగలనా
(॥ఎంత॥)
కేవలమైన నీమాయ గెలువనేరాదట
భావించి మనఁసు జక్కఁ బట్టరాదట
దేవ యలమేల్మంగపతివి నీశరణే గతి
శ్రీవేంకటేశ నిన్నుఁ జేరి కొల్వవశమా
(||pallavi||)
ĕṁta sodiṁchi sūsinā yĕnnĕnni sadivinā
viṁtalai na nīmūrdi vĕsam̐ dĕlisemā
(||ĕṁta||)
logamulo samudramulom̐tu sĕppam̐garādaḍa
āgāśha miṁtaṁtani yanarādaḍa
megŏni bhūreṇuvulu midi vĕṭṭam̐garādaḍa
śhrīgāṁtum̐ḍa nīmahima sĕppa sūbavaśhamā
(||ĕṁta||)
ala gāli dĕchchi muḍiyagām̐ gaṭṭam̐garādaḍa
vĕlayam̐ gālamu gaṁṭu veyarādaḍa
kalaya naludikkulagaḍa gānam̐garādaḍa
jalajākṣha nīrūbu talaboyam̐galanā
(||ĕṁta||)
kevalamaina nīmāya gĕluvanerādaḍa
bhāviṁchi manam̐su jakkam̐ baṭṭarādaḍa
deva yalamelmaṁgabadivi nīśharaṇe gadi
śhrīveṁkaḍeśha ninnum̐ jeri kŏlvavaśhamā