(॥పల్లవి॥)
ఎంత సంతోసమోకాని యేమి చెప్పేది
వింతలైన వలపుల విడిదాయఁ దాను
(॥ఎంత॥)
అమరనాదరించి చెప్పంపిన నీమాటవిని
చెమటలచెలమాయఁ జెలియ
గమకపు నీముద్దుటుంగరపు గురుతుచూచి
గములైన మెఱుఁగులగని యాయ మొగము
(॥ఎంత॥)
అలరనాసరేఁచ నీవంపిన విడెము చూచి
పులకలపోగాయఁ బొలఁతి
వలనై పొందికల నీవ్రాలకమ్మలు చూచి
పలచని నవ్వుల పండుగాయ మోవి
(॥ఎంత॥)
కడఁగి శ్రీవేంకటేశ కాఁగిట నీవు నించితే
కడు సిగ్గులకొండాయఁ గలికి
వుడివోని నీరతుల వొడఁబడికలఁ జెంది
అడియాలమైన మణిహారమాయను
(||pallavi||)
ĕṁta saṁtosamogāni yemi sĕppedi
viṁtalaina valabula viḍidāyam̐ dānu
(||ĕṁta||)
amaranādariṁchi sĕppaṁpina nīmāḍavini
sĕmaḍalasĕlamāyam̐ jĕliya
gamagabu nīmudduḍuṁgarabu gurudusūsi
gamulaina mĕṟum̐gulagani yāya mŏgamu
(||ĕṁta||)
alaranāsarem̐sa nīvaṁpina viḍĕmu sūsi
pulagalabogāyam̐ bŏlam̐ti
valanai pŏṁdigala nīvrālagammalu sūsi
palasani navvula paṁḍugāya movi
(||ĕṁta||)
kaḍam̐gi śhrīveṁkaḍeśha kām̐giḍa nīvu niṁchide
kaḍu siggulagŏṁḍāyam̐ galigi
vuḍivoni nīradula vŏḍam̐baḍigalam̐ jĕṁdi
aḍiyālamaina maṇihāramāyanu