(॥పల్లవి॥)
ఎంత మాయలవాఁ డెంచి చూడఁగ వీఁడు
ఇంతి యీతని రూప మెవ్వరెఱుఁగుదురు
(॥ఎంత॥)
తెలుపు జలములలోన తెప్పవలెఁదేలీనే
తలఁకి పాతాళమున దాఁగియుండీనే
కెలసి తన కన్నులను కెంపువగాఁ జేసీనే
నెలఁత భీకరముగా నేఁడు నవ్వీనే
(॥ఎంత॥)
ఒరపుగా భూదాన మొకరిఁదా నడిగీనే
తరుణి భూమొక్కరికి ధారవోసీనే
మరలి పద్మజుని మనుమనినైనఁ జంపీనే
పరచుఁదనమున వృధా పాలుమాలీనే
(॥ఎంత॥)
పలుమారు తన సిగ్గు బయటఁ బడవేసీనే
కలికితనమునఁ దాను గడవఁబాసీనే
వెలఁది వేంకటగిరి విభుఁడు నా కౌఁగిట
తొలఁగక చెమటలఁ దొప్పఁదోఁచీనే
(||pallavi||)
ĕṁta māyalavām̐ ḍĕṁchi sūḍam̐ga vīm̐ḍu
iṁti yīdani rūba mĕvvarĕṟum̐guduru
(||ĕṁta||)
tĕlubu jalamulalona tĕppavalĕm̐delīne
talam̐ki pādāḽamuna dām̐giyuṁḍīne
kĕlasi tana kannulanu kĕṁpuvagām̐ jesīne
nĕlam̐ta bhīgaramugā nem̐ḍu navvīne
(||ĕṁta||)
ŏrabugā bhūdāna mŏgarim̐dā naḍigīne
taruṇi bhūmŏkkarigi dhāravosīne
marali padmajuni manumaninainam̐ jaṁpīne
parasum̐danamuna vṛdhā pālumālīne
(||ĕṁta||)
palumāru tana siggu bayaḍam̐ baḍavesīne
kaligidanamunam̐ dānu gaḍavam̐bāsīne
vĕlam̐di veṁkaḍagiri vibhum̐ḍu nā kaum̐giḍa
tŏlam̐gaga sĕmaḍalam̐ dŏppam̐dom̐sīne