ఎందుకైనా నిచ్చగించీ నిదె విభుఁడు
(॥పల్లవి॥)
ఎందుకైనా నిచ్చగించీ నిదె విభుఁడు
అంది ప్రియములు చెప్పినట్టిరా వలపా
(॥ఎందు॥)
తీపులమాటలఁ దిట్టేతెఱవఁ దప్పక చూచి
ఆపలేక మోవి నీ నదే విభుడు
యీపొద్దు దాఁకా రావంటా నింతి గోపగించుకొంటే
పైపైనే కౌఁగిలించెను బాపురే వలపా
(॥ఎందు॥)
కలికిగద్దెపై నుండి కడు సుద్దు లడుగఁగ
నిలుచుండే నవ్వు నవ్వీ నేఁడుఁవిభుఁడు
అలుకలే పచరించి యానలు వెట్టుకోఁబోఁగా
మెలుపున నోరు మూసి మేలు మేలు వలపా
(॥ఎందు॥)
అపుడే దయదలఁచి అంగన దగ్గరి రాఁగా
కప్పెఁ బచ్చడము శ్రీవేంకటవిభుఁడు
చెప్పరాని రతిఁ గూడి చెమరించేసతి కీత
డప్పటి విసరఁ జొచ్చె నయ్యా వలపా
(||pallavi||)
ĕṁdugainā nichchagiṁchī nidĕ vibhum̐ḍu
aṁdi priyamulu sĕppinaṭṭirā valabā
(||ĕṁdu||)
tībulamāḍalam̐ diṭṭedĕṟavam̐ dappaga sūsi
ābalega movi nī nade vibhuḍu
yībŏddu dām̐kā rāvaṁṭā niṁti gobagiṁchugŏṁṭe
paibaine kaum̐giliṁchĕnu bābure valabā
(||ĕṁdu||)
kaligigaddĕbai nuṁḍi kaḍu suddu laḍugam̐ga
nilusuṁḍe navvu navvī nem̐ḍum̐vibhum̐ḍu
alugale pasariṁchi yānalu vĕṭṭugom̐bom̐gā
mĕlubuna noru mūsi melu melu valabā
(||ĕṁdu||)
abuḍe dayadalam̐si aṁgana daggari rām̐gā
kappĕm̐ bachchaḍamu śhrīveṁkaḍavibhum̐ḍu
sĕpparāni radim̐ gūḍi sĕmariṁchesadi kīda
ḍappaḍi visaram̐ jŏchchĕ nayyā valabā