ఏల నన్నునొరసేవు యిన్నేసి చేఁతలను
(॥పల్లవి॥)
ఏల నన్నునొరసేవు యిన్నేసి చేఁతలను
చాలుననేనా మోవి చప్పఁజేతుఁ గాక
(॥ఏల॥)
పంతములాడేనా పరాకున నీవుండితే
చింతదేర నీసేవ సేసేఁ గాక
వంతులడిగేనా నిన్ను వనితలలోన నుంటే
దొంతరవలపులను తొప్పఁదోఁగింతుఁ గాక
(॥ఏల॥)
కన్నులఁ దిట్టేనా గక్కన నీవు రాకుంటే
చన్నులనే వొత్తి నిన్ను సాదింతుఁగాక
విన్నపాలు సేసేనా విచ్చనవిడినే వుంటే
కిన్నర మీఁట్లలోనే గిలిగింతుఁగాక
(॥ఏల॥)
కపటాలు సేసేనా కాఁగలించుకోకుండితే
వుపమ వీడేనకుఁ జేయొగ్గింతుఁ గాక
యిపుడె శ్రీవేంకటేశ యిట్టె నన్నుఁగూడితివి
అపలాపించేనా నేనట్టే మెత్తుఁగాక
(||pallavi||)
ela nannunŏrasevu yinnesi sem̐talanu
sālunanenā movi sappam̐jedum̐ gāga
(||ela||)
paṁtamulāḍenā parāguna nīvuṁḍide
siṁtadera nīseva sesem̐ gāga
vaṁtulaḍigenā ninnu vanidalalona nuṁṭe
dŏṁtaravalabulanu tŏppam̐dom̐giṁtum̐ gāga
(||ela||)
kannulam̐ diṭṭenā gakkana nīvu rāguṁṭe
sannulane vŏtti ninnu sādiṁtum̐gāga
vinnabālu sesenā vichchanaviḍine vuṁṭe
kinnara mīm̐ṭlalone giligiṁtum̐gāga
(||ela||)
kabaḍālu sesenā kām̐galiṁchugoguṁḍide
vubama vīḍenagum̐ jeyŏggiṁtum̐ gāga
yibuḍĕ śhrīveṁkaḍeśha yiṭṭĕ nannum̐gūḍidivi
abalābiṁchenā nenaṭṭe mĕttum̐gāga