(॥పల్లవి॥)
ఎక్కడి పరాకుననో యిందాఁకా నుండెఁ గాక
మక్కువ నాపై బత్తి మానలేఁడె వాఁడు
(॥ఎక్కడి॥)
పాయరాని వలపులు పక్కనఁ దలఁచుకొంటే
రాయా మనసు గరఁగ కేమే
వో యమ్మలాల నావుంగరము చూపరమ్మ
వేయేల తా నిప్పుడే విచ్చేసీ నీడకే
(॥ఎక్కడి॥)
వూనినట్టిసరసాలు వూహించుకొంటేను
మానా దేహము తమకించ కేమే
మానినులాల వొక్కమాఁట విన్నవించరమ్మ
తానె వచ్చి నన్నుసంతస మందించీనే
(॥ఎక్కడి॥)
నేదదేరే చనవులు చిత్తమునఁ దగిలితే
దూదేవయ సేమి వూదితేఁ బోను
ఆదెస మండెమురాయఁ డైన శ్రీవెంకటనాథుఁ
డాదరించి నన్నుఁ గూడె నతివమోహముననూ
(||pallavi||)
ĕkkaḍi parāgunano yiṁdām̐kā nuṁḍĕm̐ gāga
makkuva nābai batti mānalem̐ḍĕ vām̐ḍu
(||ĕkkaḍi||)
pāyarāni valabulu pakkanam̐ dalam̐sugŏṁṭe
rāyā manasu garam̐ga keme
vo yammalāla nāvuṁgaramu sūbaramma
veyela tā nippuḍe vichchesī nīḍage
(||ĕkkaḍi||)
vūninaṭṭisarasālu vūhiṁchugŏṁṭenu
mānā dehamu tamagiṁcha keme
māninulāla vŏkkamām̐ṭa vinnaviṁcharamma
tānĕ vachchi nannusaṁtasa maṁdiṁchīne
(||ĕkkaḍi||)
nedadere sanavulu sittamunam̐ dagilide
dūdevaya semi vūdidem̐ bonu
ādĕsa maṁḍĕmurāyam̐ ḍaina śhrīvĕṁkaḍanāthum̐
ḍādariṁchi nannum̐ gūḍĕ nadivamohamunanū