(॥పల్లవి॥)
ఏకచిత్త మైనప్పు డిన్నియు మరె(ర?)య్యీఁ గాని
నాకు నీ వేళకు నీ నవ్వులె చాలు
(॥ఏక॥)
చిక్కువడివున్నది నాచిత్తము నీ
చెక్కులఁ జిందరలైన జీరలవలె
చక్క నన్ను మాటాడించకురా నీవూ నీకు
మొక్కేను నా కింక మోనమె చాలు
(॥ఏక॥)
కడుఁ గాఁక రేఁగె నా కాయము నీ
కడల పుక్కిటతమ్మకారమువలె
పడి నా పయ్యెదకొంగు పట్టకురా నీకు
వెడఁ బంత మిచ్చే నాకు విరహమె చాలు
(॥ఏక॥)
పరవశమాయ నా భావము
గరిమ నిద్దురల నీ కన్నులవలె
యిరవై శ్రీవెంకటేశ యేలితివి యిది
మరిగితిమి నాకు నీ మన్ననె చాలు
(||pallavi||)
egasitta mainappu ḍinniyu marĕ(ra?)yyīm̐ gāni
nāgu nī veḽagu nī navvulĕ sālu
(||ega||)
sikkuvaḍivunnadi nāsittamu nī
sĕkkulam̐ jiṁdaralaina jīralavalĕ
sakka nannu māḍāḍiṁchagurā nīvū nīgu
mŏkkenu nā kiṁka monamĕ sālu
(||ega||)
kaḍum̐ gām̐ka rem̐gĕ nā kāyamu nī
kaḍala pukkiḍadammagāramuvalĕ
paḍi nā payyĕdagŏṁgu paṭṭagurā nīgu
vĕḍam̐ baṁta michche nāgu virahamĕ sālu
(||ega||)
paravaśhamāya nā bhāvamu
garima niddurala nī kannulavalĕ
yiravai śhrīvĕṁkaḍeśha yelidivi yidi
marigidimi nāgu nī mannanĕ sālu