(॥పల్లవి॥)
ఏడనున్నా నీవారమే యెరవు సేయకువయ్య
మోడామోడితనమున మొక్కేము నీకు
(॥ఏడ॥)
పాయము నీ కిచ్చితిమి పంతములదానఁగాను
పోయివచ్చేమయ్యా పొద్దున నేము
కాయ మిది నీసొమ్ము కడమ నే నెఱఁగను
మాయింటికి రావయ్యా మరి చెప్పేఁగాని
(॥ఏడ॥)
మనసు నీ కొప్పనాయ మారుమాట లెఱఁగము
వెనక వచ్చేమయ్యా విడిదికిని
దినము నీకే సెలవు దేవరచిత్త మిఁకను
ననుఁజూడవయ్యా నవ్వు నవ్వేఁగాని
(॥ఏడ॥)
సేస నీపైఁ బెట్టితిమి చెప్పుకొనఁ బనిలేదు
ఆసతో నుండేనయ్యా ఆడనే నేను
బాసతో శ్రీవేంకటేశ పైకొని కూడితి విందే
వేసరక రావయ్యా వెంటఁదిప్పేఁ గాని
(||pallavi||)
eḍanunnā nīvārame yĕravu seyaguvayya
moḍāmoḍidanamuna mŏkkemu nīgu
(||eḍa||)
pāyamu nī kichchidimi paṁtamuladānam̐gānu
poyivachchemayyā pŏdduna nemu
kāya midi nīsŏmmu kaḍama ne nĕṟam̐ganu
māyiṁṭigi rāvayyā mari sĕppem̐gāni
(||eḍa||)
manasu nī kŏppanāya mārumāḍa lĕṟam̐gamu
vĕnaga vachchemayyā viḍidigini
dinamu nīge sĕlavu devarasitta mim̐kanu
nanum̐jūḍavayyā navvu navvem̐gāni
(||eḍa||)
sesa nībaim̐ bĕṭṭidimi sĕppugŏnam̐ baniledu
āsado nuṁḍenayyā āḍane nenu
bāsado śhrīveṁkaḍeśha paigŏni kūḍidi viṁde
vesaraga rāvayyā vĕṁṭam̐dippem̐ gāni