(॥పల్లవి॥)
ఏడలేని మొగమోట యిపుడు గలిగె నీకు
తోడ నిందాఁకా మమ్ము దూరుమని యంటివి
(॥ఏడ॥)
తలఁచఁగానె వచ్చె తరుణి నీ రమణుఁడు
అలసి సొలసి నీవెఆడవె మాట
అలుక దేరిచే నంటా అండనే కూచున్నవాఁడు
చెలరేఁగి యేమైనఁ జేయవే చేఁత
(॥ఏడ॥)
అడిగే నే ననఁగానె అరగొరలెల్లఁ దేర్చె
కడమలుమాని నవ్వఁ గదవె యిఁక
వొడలు నొడలు సోఁక నొద్దికై యాతఁ డున్నాఁడు
యెడయ కాతని భ్రమయించవే నేఁడు
(॥ఏడ॥)
కరగించే ననఁగానె కాఁగిటఁ గూడి చొక్కె
యెరవులేక చన వియ్యవే నీవు
యిరవై శ్రీవెంకటేశుఁ డిన్నిటా నీ సొమ్మాయ
నురముపై నొరపుగనుండవే కాఁపురము
(||pallavi||)
eḍaleni mŏgamoḍa yibuḍu galigĕ nīgu
toḍa niṁdām̐kā mammu dūrumani yaṁṭivi
(||eḍa||)
talam̐sam̐gānĕ vachchĕ taruṇi nī ramaṇum̐ḍu
alasi sŏlasi nīvĕāḍavĕ māḍa
aluga derise naṁṭā aṁḍane kūsunnavām̐ḍu
sĕlarem̐gi yemainam̐ jeyave sem̐ta
(||eḍa||)
aḍige ne nanam̐gānĕ aragŏralĕllam̐ dersĕ
kaḍamalumāni navvam̐ gadavĕ yim̐ka
vŏḍalu nŏḍalu som̐ka nŏddigai yādam̐ ḍunnām̐ḍu
yĕḍaya kādani bhramayiṁchave nem̐ḍu
(||eḍa||)
karagiṁche nanam̐gānĕ kām̐giḍam̐ gūḍi sŏkkĕ
yĕravulega sana viyyave nīvu
yiravai śhrīvĕṁkaḍeśhum̐ ḍinniḍā nī sŏmmāya
nuramubai nŏrabuganuṁḍave kām̐puramu