(॥పల్లవి॥)
ఏదాయ నేమి హరి యిచ్చిన జన్మమే చాలు
ఆదినారాయణుఁ డీయఖిలరక్షకుఁడు
(॥ఏదా॥)
శునకముబతుకును సుఖమయ్యే తోఁచుఁగాని
తన కది హీనమని తలఁచుకోదు
మనసొడఁబడితేను మంచిదేమి కానిదేమి
తనువులో నంతరాత్మ దైవమౌట దప్పదు
(॥ఏదా॥)
పురువుకుండేనెలవు భవనేశ్వరమై తోఁచు
పెరచోటి గుంతయైన ప్రియమైయుండు
యిరవై వుండితేఁజాలు యెగువేమి దిగువేమి
వరుస లోకములు “సర్వం విష్ణుమయ”ము
(॥ఏదా॥)
అచ్చమైన జ్ఞానికి నంతా వైకుంఠమే
చెచ్చెరఁ దనతిమ్మటే జీవన్ముక్తి
కచ్చుపట్టి శ్రీ వేంకటపతిదాసుఁడైతే
హెచ్చుకుందేమిలేదు యేలినవాఁడితఁడే
(||pallavi||)
edāya nemi hari yichchina janmame sālu
ādinārāyaṇum̐ ḍīyakhilarakṣhagum̐ḍu
(||edā||)
śhunagamubadugunu sukhamayye tom̐sum̐gāni
tana kadi hīnamani talam̐sugodu
manasŏḍam̐baḍidenu maṁchidemi kānidemi
tanuvulo naṁtarātma daivamauḍa dappadu
(||edā||)
puruvuguṁḍenĕlavu bhavaneśhvaramai tom̐su
pĕrasoḍi guṁtayaina priyamaiyuṁḍu
yiravai vuṁḍidem̐jālu yĕguvemi diguvemi
varusa logamulu “sarvaṁ viṣhṇumaya”mu
(||edā||)
achchamaina jñānigi naṁtā vaiguṁṭhame
sĕchchĕram̐ danadimmaḍe jīvanmukti
kachchubaṭṭi śhrī veṁkaḍabadidāsum̐ḍaide
hĕchchuguṁdemiledu yelinavām̐ḍidam̐ḍe