(॥పల్లవి॥)
దొరపు ని న్నౌఁగా దని దూరవచ్చునా
అరిదిపడేము గాక యాదవనారాయణా
(॥దొర॥)
నిమ్మపంట వేయగాను నిక్కము వచ్చే వని
నమ్మితిఁగా యాదవనారాయణా
చిమ్ముల నాచూపులకు చిక్కినట్టె వుండితివి
అమ్మరో యింత సేతురా యాదవనారాయణా
(॥దొర॥)
పువ్వులు నీ వంపఁగాను పులకించి సంతోసాన
నవ్వితిఁగా యాదవనారాయణా
దవ్వులనుండె నాకు దక్కినట్టె వుండితివి
యౌవ్వనపుమదమున యాదవనారాయణా
(॥దొర॥)
యింటికి నీవె రాఁగా యిప్పు డిట్టె భ్రమసితి
నంటుఁజూపుల యాదవనారాయణా
వెంట వెంటఁ దిరిగి శ్రీవెంకటనాథుఁడవై
అంటుకొని కూడితివి యాదవనారాయణా.
(||pallavi||)
dŏrabu ni nnaum̐gā dani dūravachchunā
aridibaḍemu gāga yādavanārāyaṇā
(||dŏra||)
nimmabaṁṭa veyagānu nikkamu vachche vani
nammidim̐gā yādavanārāyaṇā
simmula nāsūbulagu sikkinaṭṭĕ vuṁḍidivi
ammaro yiṁta sedurā yādavanārāyaṇā
(||dŏra||)
puvvulu nī vaṁpam̐gānu pulagiṁchi saṁtosāna
navvidim̐gā yādavanārāyaṇā
davvulanuṁḍĕ nāgu dakkinaṭṭĕ vuṁḍidivi
yauvvanabumadamuna yādavanārāyaṇā
(||dŏra||)
yiṁṭigi nīvĕ rām̐gā yippu ḍiṭṭĕ bhramasidi
naṁṭum̐jūbula yādavanārāyaṇā
vĕṁṭa vĕṁṭam̐ dirigi śhrīvĕṁkaḍanāthum̐ḍavai
aṁṭugŏni kūḍidivi yādavanārāyaṇā.