(॥పల్లవి॥)
దైవమా నీ చేఁతలు తప్పదు మా రోఁతలు
యేవలఁ జూచినఁ బాయ దేమందమయ్యా
(॥దైవ॥)
కాయములో హేయమదె కమ్మఁబూఁత మీఁద నదె
రోయదు చిత్తమునకు రుచియే తోఁచీ
మాయలనే పొరలేది మాఁటలనే విసిగేది
యేయెడఁ గనీ గాన మేమందమయ్యా
(॥దైవ॥)
పుట్టుగది యెంగిలి పూఁచిన దాచారము
గుట్టు చెడదందునాను గుణమే తోఁచీ
వట్టియాసఁ బొరలేది వంతఁ బడి తిరిగేది
యెట్టు వేగించఁగవచ్చు నేమందమయ్యా
(॥దైవ॥)
నిక్కిచూచితే నెరుక నిద్దిరించితే మరపు
మక్కళించినబదుకు మంచిదై తోఁచీ
మిక్కిలి శ్రీవేంకటేశ మీకు నేను శరణంటే
యెక్కువాయ నాపదవి యేమందమయ్యా
(||pallavi||)
daivamā nī sem̐talu tappadu mā rom̐talu
yevalam̐ jūsinam̐ bāya demaṁdamayyā
(||daiva||)
kāyamulo heyamadĕ kammam̐būm̐ta mīm̐da nadĕ
royadu sittamunagu rusiye tom̐sī
māyalane pŏraledi mām̐ṭalane visigedi
yeyĕḍam̐ ganī gāna memaṁdamayyā
(||daiva||)
puṭṭugadi yĕṁgili pūm̐sina dāsāramu
guṭṭu sĕḍadaṁdunānu guṇame tom̐sī
vaṭṭiyāsam̐ bŏraledi vaṁtam̐ baḍi tirigedi
yĕṭṭu vegiṁcham̐gavachchu nemaṁdamayyā
(||daiva||)
nikkisūside nĕruga niddiriṁchide marabu
makkaḽiṁchinabadugu maṁchidai tom̐sī
mikkili śhrīveṁkaḍeśha mīgu nenu śharaṇaṁṭe
yĕkkuvāya nābadavi yemaṁdamayyā