(॥పల్లవి॥)
భవరోగవైద్యుఁడవు పాటించ నీవొకఁడవే
నవనీతచోర నీకు నమో నమో
(॥భవ॥)
అతివలనెడి సర్పా లధరాలు గఱచిన
తతి మదనవిషాలు తలకెక్కెను
మితిలేని రతులఁ దిమ్మరివట్టె దేహాలు
మతిమఱచె నిందుకు మందేదొకో
(॥భవ॥)
పొలఁతులనెడి మహాభూతాలు సోఁకిన
తలమొలలు విడి బిత్తలై యున్నారు
అలరు చెనకులచే నంగములు జీరలాయ
మలసి యిందుకు నిఁక మంత్రమేదొకో
(॥భవ॥)
తరుణుల కాఁగిలనే తాపజ్వరాలు వట్టి
కరఁగి మేనెల్ల దిగఁ గారఁజొచ్చెను
నిరతి శ్రీవేంకటేశ నీవే లోకులకు దిక్కు
అరుదు సుఖాననుండే యంత్రమేదొకో
(||pallavi||)
bhavarogavaidyum̐ḍavu pāḍiṁcha nīvŏgam̐ḍave
navanīdasora nīgu namo namo
(||bhava||)
adivalanĕḍi sarbā ladharālu gaṟasina
tadi madanaviṣhālu talagĕkkĕnu
midileni radulam̐ dimmarivaṭṭĕ dehālu
madimaṟasĕ niṁdugu maṁdedŏgo
(||bhava||)
pŏlam̐tulanĕḍi mahābhūdālu som̐kina
talamŏlalu viḍi bittalai yunnāru
alaru sĕnagulase naṁgamulu jīralāya
malasi yiṁdugu nim̐ka maṁtramedŏgo
(||bhava||)
taruṇula kām̐gilane tābajvarālu vaṭṭi
karam̐gi menĕlla digam̐ gāram̐jŏchchĕnu
niradi śhrīveṁkaḍeśha nīve logulagu dikku
arudu sukhānanuṁḍe yaṁtramedŏgo