(॥పల్లవి॥)
అన్నిటా నెరజాణఁడైన నాయకుఁడు తాను
సన్నల చాయలఁ దానే సరిచూడుమనవే
(॥॥)
మనసులోని వలపు మాటలలోనే తోఁచు
తనువుపై వేడుకలు తమియై రేఁగు
కనుచూపులలో యాస కడఁగు జాగరములై
తనకు నేఁ జెప్పనేల తలఁచుకొమ్మనవే
(॥॥)
మొలచినసిగ్గులు ముసిముసినవ్వుల లౌను
నెలకొన్నతలపోఁ త నిట్టూర్పు లగును
చెలఁ గి యెడమాటలు చిగిరించుఁ గోరికలై
తిలకించి నాభావము తెలుసుకోమ్మనవే
(॥॥)
చిప్పిలుఁ గళలతేట చిందు మోవితేనియలై
చెప్పరాని సంతోసము చెమటలౌను
యిప్పుడె నన్నేలినాఁ డు ఇదె శ్రీవేంకటేశుఁ డు
యొప్పటికి నిదేమాట యెరుఁగకొమ్మనవే
(||pallavi||)
anniḍā nĕrajāṇam̐ḍaina nāyagum̐ḍu tānu
sannala sāyalam̐ dāne sarisūḍumanave
(||||)
manasuloni valabu māḍalalone tom̐su
tanuvubai veḍugalu tamiyai rem̐gu
kanusūbulalo yāsa kaḍam̐gu jāgaramulai
tanagu nem̐ jĕppanela talam̐sugŏmmanave
(||||)
mŏlasinasiggulu musimusinavvula launu
nĕlagŏnnadalabom̐ ta niṭṭūrbu lagunu
sĕlam̐ gi yĕḍamāḍalu sigiriṁchum̐ gorigalai
tilagiṁchi nābhāvamu tĕlusugommanave
(||||)
sippilum̐ gaḽaladeḍa siṁdu movideniyalai
sĕpparāni saṁtosamu sĕmaḍalaunu
yippuḍĕ nannelinām̐ ḍu idĕ śhrīveṁkaḍeśhum̐ ḍu
yŏppaḍigi nidemāḍa yĕrum̐gagŏmmanave