అన్నేసి నాకు నాకే ఆడుకోరాదు
(॥పల్లవి॥)
అన్నేసి నాకు నాకే ఆడుకోరాదు
యెన్నుకొమ్మీ నామాట లితవైనయపుడు
(॥అన్నే॥)
అలుకలు దీర్చితివి ఆయములంటితివి
చెలఁగి నీచెప్పినట్టు సేసేమయ్య
చెలపట్టేవేళగాదు సరిదాఁకీనిటమీఁద
తలఁచుకో నామాఁట తతి వచ్చినపుడు
(॥అన్నే॥)
చేయి మీఁదవేసితివి సిగ్గులెల్లాఁ బాసితివి
ఆయనాయ నీకునడ్డమాడనయ్య
రాయడించే చోటుగాదు రతికెక్కినపుడైనా
చాయకుఁ దెచ్చుకో మాట చవులై నయపుడు
(॥అన్నే॥)
కన్నులనే నవ్వితివి కాఁగిటఁ గూడితివి
మిన్నకైనా నిన్ను సారె మెచ్చేనయ్య
అన్నిటా శ్రీవేంకటేశ అలమేల్మంగను నేను
వన్నెకుఁ దెచ్చుకో మాట వహికెక్కినపుడు
(||pallavi||)
annesi nāgu nāge āḍugorādu
yĕnnugŏmmī nāmāḍa lidavainayabuḍu
(||anne||)
alugalu dīrsidivi āyamulaṁṭidivi
sĕlam̐gi nīsĕppinaṭṭu sesemayya
sĕlabaṭṭeveḽagādu saridām̐kīniḍamīm̐da
talam̐sugo nāmām̐ṭa tadi vachchinabuḍu
(||anne||)
seyi mīm̐davesidivi siggulĕllām̐ bāsidivi
āyanāya nīgunaḍḍamāḍanayya
rāyaḍiṁche soḍugādu radigĕkkinabuḍainā
sāyagum̐ dĕchchugo māḍa savulai nayabuḍu
(||anne||)
kannulane navvidivi kām̐giḍam̐ gūḍidivi
minnagainā ninnu sārĕ mĕchchenayya
anniḍā śhrīveṁkaḍeśha alamelmaṁganu nenu
vannĕgum̐ dĕchchugo māḍa vahigĕkkinabuḍu