(॥పల్లవి॥)
అంతకంతకును వెఱపయ్యీని
యెంత నను వలపించి యేఁపేవో యనుచు
(॥అంత॥)
పయ్యె దెడలించి గుబ్బల నిన్ను నలమఁ బ్రియ
మయ్యీని మిగుల వెఱ పయ్యీని
గయ్యాళి రతుల ననుఁ గరఁగించి మరుబారి
నుయ్యాల పొలయలుక నూఁచేవో యనుచు
(॥అంత॥)
వెడవెడని తమ్ములము వీడుదోడాడ మన
సడరీని తలఁప వెఱపయ్యీని
వడిలోక మేలు దేవర దివ్యవదనంబు
కడుల నెంగిలని యొరులుగందురో యనుచు
(॥అంత॥)
గొప్ప సవరంబు నాకొప్పులో ముడిచేవు
అప్పటి నాకు వెఱపయ్యీని
చెప్పఁగడు నరు దైన శ్రీవేంకటేశ యిది
యిప్పు డెవ్వతెకు నీ విత్తువోయనుచు
(||pallavi||)
aṁtagaṁtagunu vĕṟabayyīni
yĕṁta nanu valabiṁchi yem̐pevo yanusu
(||aṁta||)
payyĕ dĕḍaliṁchi gubbala ninnu nalamam̐ briya
mayyīni migula vĕṟa payyīni
gayyāḽi radula nanum̐ garam̐giṁchi marubāri
nuyyāla pŏlayaluga nūm̐sevo yanusu
(||aṁta||)
vĕḍavĕḍani tammulamu vīḍudoḍāḍa mana
saḍarīni talam̐pa vĕṟabayyīni
vaḍiloga melu devara divyavadanaṁbu
kaḍula nĕṁgilani yŏrulugaṁduro yanusu
(||aṁta||)
gŏppa savaraṁbu nāgŏppulo muḍisevu
appaḍi nāgu vĕṟabayyīni
sĕppam̐gaḍu naru daina śhrīveṁkaḍeśha yidi
yippu ḍĕvvadĕgu nī vittuvoyanusu