(॥పల్లవి॥)
అలిగినవేళ విభుఁడంటితేఁ గోపమే తోఁచు
తెలుసుక నీలోనే తేరుకొవే చిత్తము
(॥అలిగి॥)
వేసవికాలమునాఁడు వేడుకైన వెన్నెలలే
యీల విరహవేళనెండలై తోఁచు
వాసితోఁ దానేరిపిన వన్నెచిలుకమాటైన
పాసినదంపతులకు పగిలించు మర్మము
(॥అలిగి॥)
సోవఁ దనమేవనున్న సొంపుల జవ్వనమైన
కోవిలకూఁతలవేళ గొరబై తోఁచు
పూవులు తాఁ గొప్పులోన పూఁచి ముడిచినవైన
కావిరిఁ దానొంటినుంటే కంతునమ్ములౌను
(॥అలిగి॥)
ప్రతిలేని తనలో ప్రాణపుటూరుపైన
రతినలసినవేళ రంపమై తోఁచు
యితవై శ్రీ వేంకటేశుఁడింతలోనె నిన్నుఁగూడె
సతమై యీవిరసాలే సరసములాయెనే
(||pallavi||)
aliginaveḽa vibhum̐ḍaṁṭidem̐ gobame tom̐su
tĕlusuga nīlone terugŏve sittamu
(||aligi||)
vesavigālamunām̐ḍu veḍugaina vĕnnĕlale
yīla virahaveḽanĕṁḍalai tom̐su
vāsidom̐ dāneribina vannĕsilugamāḍaina
pāsinadaṁpadulagu pagiliṁchu marmamu
(||aligi||)
sovam̐ danamevanunna sŏṁpula javvanamaina
kovilagūm̐talaveḽa gŏrabai tom̐su
pūvulu tām̐ gŏppulona pūm̐si muḍisinavaina
kāvirim̐ dānŏṁṭinuṁṭe kaṁtunammulaunu
(||aligi||)
pradileni tanalo prāṇabuḍūrubaina
radinalasinaveḽa raṁpamai tom̐su
yidavai śhrī veṁkaḍeśhum̐ḍiṁtalonĕ ninnum̐gūḍĕ
sadamai yīvirasāle sarasamulāyĕne