താഴ്വാരം പൊന്നണിഞ്ഞു
പൂവാട ഞൊറിഞ്ഞുടുത്തു
മതി മറന്നന്നു നാം പാടി
മലര് പെറുക്കാന് ഒത്തു കൂടി
കുരു കുരു വിരലുകളാല് മലര് കൊരുത്തു
വെറുതെയാ സ്മൃതികളില് വീണൊഴുകിടുമ്പോള്
ഒരു മണം മധുകണം വാർന്നുരുകിടുമ്പോള്
ഹൃദയ ശാരിക കേണലയും
മധുര നൊമ്പരം തേന് കിനിയും
പഥിക നീ ഇതിലെ വാ
(താഴ്വാരം...)
ഇനിയുമീ വനികളില് പൂവ് മഴയുതിരും
അകലെ നിന്നരുമയായ് പിന് വിളികള് കേള്പ്പൂ
കവിത പാടിയ രാക്കുരുവി
മിഴികളില് നനവാര്ന്നുവോ
പഥിക നീ ഇതിലെ വാ
(താഴ്വാരം...)
tāḻvāraṁ pŏnnaṇiññu
pūvāḍa ñŏṟiññuḍuttu
madi maṟannannu nāṁ pāḍi
malar pĕṟukkān ŏttu kūḍi
kuru kuru viralugaḽāl malar kŏruttu
vĕṟudĕyā smṛtigaḽil vīṇŏḻugiḍumboḽ
ŏru maṇaṁ madhugaṇaṁ vārnnurugiḍumboḽ
hṛdaya śāriga keṇalayuṁ
madhura nŏmbaraṁ ten kiniyuṁ
pathiga nī idilĕ vā
(tāḻvāraṁ...)
iniyumī vanigaḽil pūv maḻayudiruṁ
agalĕ ninnarumayāy pin viḽigaḽ keḽppū
kavida pāḍiya rākkuruvi
miḻigaḽil nanavārnnuvo
pathiga nī idilĕ vā
(tāḻvāraṁ...)