സ്വപ്നഗോപുരങ്ങൾ തകരുന്നു
ദുഃഖസ്മാരകങ്ങൾ ഉയരുന്നു
ഈ അനന്തതയിൽ...ഈ അപാരതയിൽ...
പാപഭാരം താങ്ങി ശിരസ്സിന്മേൽ
ദേവദൂതൻ തൂങ്ങി കുരിശിന്മേൽ
ഈ അനന്തതയിൽ...ഈ അപാരതയിൽ...
നീറും ഓർമ്മ വിങ്ങും മനസ്സിൽ
നിന്നെ നീ തറയ്ക്കും കുരിശിൽ
നൊമ്പരങ്ങൾ പൂമാല ചാർത്തും
നിന്റെ ജന്മം കണ്ണീരിലലിയും
മനസ്സാം തീയെങ്ങോ മറയും
മായാലോകം പൊയ്വേഷമണിയും
നിത്യസത്യങ്ങളായ് നിലനിന്നീടും
ഈ സ്മാരകങ്ങൾ നിൻ മുന്നിൽ...
ഈ അനന്തതയിൽ...ഈ അപാരതയിൽ...
svapnagoburaṅṅaḽ tagarunnu
duḥkhasmāragaṅṅaḽ uyarunnu
ī anandadayil...ī abāradayil...
pābabhāraṁ tāṅṅi śirassinmel
devadūdan dūṅṅi kuriśinmel
ī anandadayil...ī abāradayil...
nīṟuṁ ormma viṅṅuṁ manassil
ninnĕ nī taṟaykkuṁ kuriśil
nŏmbaraṅṅaḽ pūmāla sārttuṁ
ninṟĕ janmaṁ kaṇṇīrilaliyuṁ
manassāṁ tīyĕṅṅo maṟayuṁ
māyālogaṁ pŏyveṣamaṇiyuṁ
nityasatyaṅṅaḽāy nilaninnīḍuṁ
ī smāragaṅṅaḽ nin munnil...
ī anandadayil...ī abāradayil...