സ്ത്രീയേ... സ്ത്രീയേ...
സ്ത്രീയേ നീയൊരു സുന്ദരകാവ്യം!
നീയൊരു നിശ്ശബ്ദരാഗം!
സ്ത്രീയേ നീയൊരു ദുഃഖം
നിനക്കു നീയേ സാന്ത്വനഗീതം!
ഹൃദയദലങ്ങളില് അഗ്നികണങ്ങളോ
മധുരപരാഗങ്ങളോ?
നിറനീള്മിഴിയോ നിലാവിലലിയും
ചന്ദ്രകാന്തക്കല്ലുമണിയോ?
വിജനവനങ്ങളില് വീണുമയങ്ങും
വിധുമുഖി ജാനകിയോ?
പ്രിയതമനെവിടെന്നറിയാതുഴലും
സുന്ദരാംഗിയാം നളസഖിയോ?
അഴലുകളെല്ലാം അമൃതായ് മാറ്റുക
പ്രണയതപസ്വിനി നീ
മണിച്ചിലങ്കകള് ചാര്ത്തട്ടേയിനി
മനസ്വിനി നിന് സ്വപ്നങ്ങള്!
strīye... strīye...
strīye nīyŏru sundaragāvyaṁ!
nīyŏru niśśabdarāgaṁ!
strīye nīyŏru duḥkhaṁ
ninakku nīye sāndvanagīdaṁ!
hṛdayadalaṅṅaḽil agnigaṇaṅṅaḽo
madhurabarāgaṅṅaḽo?
niṟanīḽmiḻiyo nilāvilaliyuṁ
sandragāndakkallumaṇiyo?
vijanavanaṅṅaḽil vīṇumayaṅṅuṁ
vidhumukhi jānagiyo?
priyadamanĕviḍĕnnaṟiyāduḻaluṁ
sundarāṁgiyāṁ naḽasakhiyo?
aḻalugaḽĕllāṁ amṛtāy māṭruga
praṇayadabasvini nī
maṇiccilaṅgagaḽ sārttaṭṭeyini
manasvini nin svapnaṅṅaḽ!