పల్లవి:
ప్రియా ప్రియా అంటూ నా మది
సదా నిన్నే పిలుస్తున్నది
దహించు ఏకాంతమే సహించలేనన్నది
యుగాల ఈ దూరమే... భరించలేనన్నది
విన్నానని వస్తానని జవాబు ఇమ్మన్నది
చరణం 1:
కన్నీళ్ళలో ఎలా ఈదను
నువే చెప్పు ఎదురవని నా తీరమా
నిట్టూర్పుతో ఎలా వేగను
నిజం కాని నా స్వప్నమా హా !
ఎలా దాటాలి ఈ ఎడారిని
ఎలా చేరాలి నా ఉగాదిని
క్షణం క్షణం నిరీక్షణం తపించవా స్నేహమా
ప్రియా ప్రియా అంటూ నా మది
సదా నిన్నే పిలుస్తున్నది
pallavi:
priyā priyā aṁṭū nā madi
sadā ninne pilustunnadi
dahiṁchu egāṁtame sahiṁchalenannadi
yugāla ī dūrame... bhariṁchalenannadi
vinnānani vastānani javābu immannadi
saraṇaṁ 1:
kannīḽḽalo ĕlā īdanu
nuve sĕppu ĕduravani nā tīramā
niṭṭūrbudo ĕlā veganu
nijaṁ kāni nā svapnamā hā !
ĕlā dāḍāli ī ĕḍārini
ĕlā serāli nā ugādini
kṣhaṇaṁ kṣhaṇaṁ nirīkṣhaṇaṁ tabiṁchavā snehamā
priyā priyā aṁṭū nā madi
sadā ninne pilustunnadi