മനസ്സേ നിന് പൊന്നമ്പലം മകരസംക്രമം നിത്യം
മിഴിനീരാലഹോരാത്രം നടത്തുന്നഭിഷേകം ഞാന്
അലര്വാടും സ്വപ്നങ്ങളാല് അണിയിച്ചു നിറമാല്യം
അഴലിന്റെ മകളേ നീ അറിയില്ലെന്നോ
(മനസ്സേ )
ശരണം നീയല്ലാതാരീ ശരശയ്യയില്
വെളിച്ചം നീയല്ലാതേതീ ഇരുള്മാളത്തില് (ശരണം)
പന്തളബാലകനേ കനിയുകില്ലേ
പമ്പാവാസനേ ദയ ചൊരിയുകില്ലേ
മനസ്സേ നിന് പൊന്നമ്പലം
കദനത്തിന് കരിമല കടന്നവള് ഞാന്
കണികാണുകില്ലേ മുന്പില് കനകജ്യോതി (കദന)
നിന്റെപൂങ്കാവനത്തില് എനിയ്ക്കായൊരു
പുണ്യമലര്പോലും ഇനി വിടരുകില്ലേ
(മനസ്സേ)
manasse nin pŏnnambalaṁ magarasaṁkramaṁ nityaṁ
miḻinīrālahorātraṁ naḍattunnabhiṣegaṁ ñān
alarvāḍuṁ svapnaṅṅaḽāl aṇiyiccu niṟamālyaṁ
aḻalinṟĕ magaḽe nī aṟiyillĕnno
(manasse )
śaraṇaṁ nīyallādārī śaraśayyayil
vĕḽiccaṁ nīyallādedī iruḽmāḽattil (śaraṇaṁ)
pandaḽabālagane kaniyugille
pambāvāsane daya sŏriyugille
manasse nin pŏnnambalaṁ
kadanattin karimala kaḍannavaḽ ñān
kaṇigāṇugille munpil kanagajyodi (kadana)
ninṟĕbūṅgāvanattil ĕniykkāyŏru
puṇyamalarboluṁ ini viḍarugille
(manasse)