ক্ষমা করো মোরে সখী, শুধায়ো না আর—
মরমে লুকানো থাক মরমের ভার ।।
যে গোপন কথা, সখী, সতত লুকায়ে রাখি
ইষ্টদেবমন্ত্রসম পূজি অনিবার ।
তাহা মানুষের কানে ঢালিতে যে লাগে প্রাণে—
লুকানো থাক তা, সখী, হৃদয়ে আমার ।।
ভালোবাসি, শুধায়ো না কারে ভালোবাসি ।
সে নাম কেমনে, সখী, কহিব প্রকাশি ।
আমি তুচ্ছ হতে তুচ্ছ— সে নাম যে অতি উচ্চ,
সে নাম যে নহে যোগ্য এই রসনার ।।
ক্ষুদ্র এই বনফুল পৃথিবীকাননে
আকাশের তারকারে পূজে মনে মনে—
দিন-দিন পূজা করি শুকায়ে পড়ে সে ঝরি,
আজন্ম-নীরবে রহি যায় প্রাণ তার ।।
kṣhamā karo more sakhī, śhudhāẏo nā ār—
marme lukāno thāk marmer bhār ||
ye gopan kathā, sakhī, satat lukāẏe rākhi
iṣhṭadebamantrasam pūji anibār |
tāhā mānuṣher kāne ḍhālite ye lāge prāṇe—
lukāno thāk tā, sakhī, hṛdaẏe āmār ||
bhālobāsi, śhudhāẏo nā kāre bhālobāsi |
se nām kemne, sakhī, kahib prakāśhi |
āmi tuchchh hate tuchchh— se nām ye ti uchch,
se nām ye nahe yogy ei rasnār ||
kṣhudr ei banphul pṛthibīkānne
ākāśher tārkāre pūje mane mane—
din-din pūjā kari śhukāẏe par̤e se jhari,
ājanm-nīrbe rahi yāẏ prāṇ tār ||