ദുഃഖദേവതേ ഉണരൂ മനസ്സിലെ
അഗ്നിച്ചിതകള് കെടുത്തൂ അവയില്
നിത്യവും നീറി ദാഹിക്കുകയല്ലോ നിന്റെ
മോഹങ്ങളും നീയും
നീ സ്വയം നിര്മ്മിക്കുമന്ധകാരങ്ങള് തന്
നീലച്ചുമരുകള്ക്കുള്ളില്
നിന്റെ അചുംബിത സ്വപ്നസൌഗന്ധികം
എന്തിനു നുള്ളിയെറിഞ്ഞു
വരൂ വരൂ പ്രിയേ വരൂ
വെളിച്ചം വിളയും ഖനികളിലേക്കുനീ കൂടെവരൂ
നീയെരിഞ്ഞു ഉള്ളിലുടച്ച ബിംബങ്ങള്ക്ക്
നിന്മുഖച്ഛായകളില്ലേ?
നിന്മരുഭൂമിയില് ദാഹിച്ചു നിന്നത്
നിന്റെ വസന്തങ്ങളല്ലേ
വരൂ വരൂ പ്രിയേ വരൂ
വെളിച്ചം വിളയും ഖനികളിലേക്കുനീ കൂടെവരൂ
duḥkhadevade uṇarū manassilĕ
agniccidagaḽ kĕḍuttū avayil
nityavuṁ nīṟi dāhikkugayallo ninṟĕ
mohaṅṅaḽuṁ nīyuṁ
nī svayaṁ nirmmikkumandhagāraṅṅaḽ tan
nīlaccumarugaḽkkuḽḽil
ninṟĕ asuṁbida svapnasaൌgandhigaṁ
ĕndinu nuḽḽiyĕṟiññu
varū varū priye varū
vĕḽiccaṁ viḽayuṁ khanigaḽilekkunī kūḍĕvarū
nīyĕriññu uḽḽiluḍacca biṁbaṅṅaḽkk
ninmukhacchāyagaḽille?
ninmarubhūmiyil dāhiccu ninnat
ninṟĕ vasandaṅṅaḽalle
varū varū priye varū
vĕḽiccaṁ viḽayuṁ khanigaḽilekkunī kūḍĕvarū