বজ্রে তোমার বাজে বাঁশি,
সে কি সহজ গান।
সেই সুরেতে জাগব আমি দাও মোরে সেই কান।
ভুলব না আর সহজেতে,
সেই প্রাণে মন উঠবে মেতে
মৃত্যুমাঝে ঢাকা আছে
যে অন্তহীন প্রাণ।
সে ঝড় যেন সই আনন্দে
চিত্তবীণার তারে
সপ্ত সিন্ধু দশ দিগন্ত
নাচাও যে ঝংকারে।
আরাম হতে ছিন্ন ক’রে
সেই গভীরে লও গো মোরে
অশান্তির অন্তরে যেথায় শান্তি সুমহান।
bajre tomār bāje bām̐śhi,
se ki sahaj gān|
sei surete jāgab āmi dāo more sei kān|
bhulab nā ār sahjete,
sei prāṇe man uṭhbe mete
mṛtyumājhe ḍhākā āchhe
ye antahīn prāṇ|
se jhar̤ yen sa̮i ānande
chittabīṇār tāre
sapt sindhu daśh digant
nāchāo ye jhaṁkāre|
ārām hate chhinn ka’re
sei gabhīre lao go more
aśhāntir antare yethāẏ śhānti sumhān|