ওগো এত প্রেম-আশা, প্রাণের তিয়াষা কেমনে আছে সে পাশরি।
তবে সেথা কি হাসে না চাঁদিনী যামিনী, সেথা কি বাজে না বাঁশরি॥
সখী, হেথা সমীরণ লুটে ফুলবন, সেথা কি পবন বহে না।
সে যে তার কথা মোরে কহে অনুক্ষণ, মোর কথা তারে কহে না!
যদি আমারে আজি সে ভুলিবে সজনী, আমারে ভুলালে কেন সে।
ওগো এ চিরজীবন করিব রোদন, এই ছিল তার মানসে!
যবে কুসুমশয়নে নয়নে নয়নে কেটেছিল সুখরাতি রে,
তবে কে জানিত তার বিরহ আমার হবে জীবনের সাথি রে।
যদি মনে নাহি রাখে, সুখে যদি থাকে, তোরা একবার দেখে আয়--
এই নয়নের তৃষা, পরানের আশা, চরণের তলে রেখে আয়।
আর নিয়ে যা রাধার বিরহের ভার, কত আর ঢেকে রাখি বল্।
আর পারিস যদি তো আনিস হরিয়ে এক-ফোঁটা তার আঁখিজল।
না না, এত প্রেম, সখী, ভুলিতে যে পারে তারে আর কেহ সেধো না।
আমি কথা নাহি কব, দুখ লয়ে রব, মনে মনে স'ব বেদনা।
ওগো মিছে মিছে, সখী, মিছে এই প্রেম, মিছে পরানের বাসনা।
ওগো সুখদিন হায় যবে চলে যায় আর ফিরে আর আসে না ॥
ogo et prem-āśhā, prāṇer tiẏāṣhā kemne āchhe se pāśhri|
tabe sethā ki hāse nā chām̐dinī yāminī, sethā ki bāje nā bām̐śhri||
sakhī, hethā samīraṇ luṭe phulban, sethā ki paban bahe nā|
se ye tār kathā more kahe anukṣhaṇ, mor kathā tāre kahe nā!
yadi āmāre āji se bhulibe sajnī, āmāre bhulāle ken se|
ogo e chirajīban karib rodan, ei chhil tār mānse!
yabe kusumaśhaẏane naẏane naẏane keṭechhil sukhrāti re,
tabe ke jānit tār birah āmār habe jībner sāthi re|
yadi mane nāhi rākhe, sukhe yadi thāke, torā ekbār dekhe āẏ--
ei naẏaner tṛṣhā, parāner āśhā, charṇer tale rekhe āẏ|
ār niẏe yā rādhār birher bhār, kat ār ḍheke rākhi bal|
ār pāris yadi to ānis hariẏe ek-phom̐ṭā tār ām̐khijal|
nā nā, et prem, sakhī, bhulite ye pāre tāre ār keh sedho nā|
āmi kathā nāhi kab, dukh laẏe rab, mane mane sa'ba bednā|
ogo michhe michhe, sakhī, michhe ei prem, michhe parāner bāsnā|
ogo sukhdin hāẏ yabe chale yāẏ ār phire ār āse nā ||