ആലിംഗനങ്ങള് മറന്നു
ആനന്ദ മാധവങ്ങളകന്നു
ചുംബനം തുടിക്കുമീയധരങ്ങളോടിന്നു
പുഞ്ചിരിയും വിട പറഞ്ഞു
എത്ര നിശീഥങ്ങള് പുളകങ്ങളായി
പൂത്തുകൊഴിഞ്ഞീ മണിയറയില്
എന്നലെയിണചേര്ന്നൊഴുകിയ വീഥികള്
ഇന്നുസമാന്തര രേഖകളായ്
എത്രപ്രഭാതങ്ങള് പൂമാലകളായ്
നൃത്തമുതിര്ത്തീയങ്കണത്തില്
ഇന്നലെത്തേനല ചിന്തിയ നാവുകള്
ഇന്നു വിഷാര്ണ്ണവ വീചികളായ്
āliṁganaṅṅaḽ maṟannu
ānanda mādhavaṅṅaḽagannu
suṁbanaṁ tuḍikkumīyadharaṅṅaḽoḍinnu
puñjiriyuṁ viḍa paṟaññu
ĕtra niśīthaṅṅaḽ puḽagaṅṅaḽāyi
pūttugŏḻiññī maṇiyaṟayil
ĕnnalĕyiṇasernnŏḻugiya vīthigaḽ
innusamāndara rekhagaḽāy
ĕtraprabhādaṅṅaḽ pūmālagaḽāy
nṛttamudirttīyaṅgaṇattil
innalĕttenala sindiya nāvugaḽ
innu viṣārṇṇava vīsigaḽāy