स्वर आले दुरुनी, जुळल्या सगळ्या त्या आठवणी
निर्जीव उसासे वार्यांचे, आकाश फिकटल्या तार्यांचे
कुजबुज ही नव्हती वेलींची, हितगुज ही नव्हते पर्णांचे
ऐशा थकलेल्या उद्यानी
विरहार्त मनाचे स्मित सरले, गालावर आसू ओघळले
होता हृदयाची दो शकले, जखमेतून क्रंदन पाझरले
घाली फुंकर हलकेच कुणी
पडसाद कसा आला न कळे, अवसेत कधी ना तम उजळे
संजीवन मिळता आशेचे, निमिषात पुन्हा जग सावरले
किमया असली का केली कुणी
svar āle durunī, juḻlyā sagaḻyā tyā āṭhavṇī
nirjīv usāse vāryāṅche, ākāśh phikaṭalyā tāryāṅche
kujbuj hī navhtī velīṅchī, hitguj hī navhte parṇāṅche
aiśhā thaklelyā udyānī
virhārt manāche smit sarle, gālāvar āsū oghaḻle
hotā hṛdyāchī do śhakle, jakhmetūn kraṅdan pājharle
ghālī phuṅkar halkech kuṇī
paḍsād kasā ālā na kaḻe, avset kadhī nā tam ujḻe
saṅjīvan miḻtā āśheche, nimiṣhāt punhā jag sāvarle
kimyā aslī kā kelī kuṇī