का रे दुरावा, का रे अबोला
अपराध माझा असा काय झाला?
नीज येत नाही मला एकटीला
कुणी ना विचारी, धरी हनुवटीला
मान वळविसी तू वेगळया दिशेला
तुझ्या वाचूनी ही, रात जात नाही
जवळी जरा ये, हळू बोल काही
हात चांदण्यांचा घेई उशाला
रात जागवावी असे आज वाटे
तृप्त झोप यावी पहाटे पहाटे
नको जागणे हे, नको स्वप्नमाला
kā re durāvā, kā re abolā
aprādh mājhā asā kāy jhālā?
nīj yet nāhī malā ekṭīlā
kuṇī nā vichārī, dharī hanuvṭīlā
mān vaḻvisī tū vegaḻyā diśhelā
tujhyā vāchūnī hī, rāt jāt nāhī
javḻī jarā ye, haḻū bol kāhī
hāt chāṅdaṇyāṅchā gheī uśhālā
rāt jāgvāvī ase āj vāṭe
tṛpt jhop yāvī pahāṭe pahāṭe
nako jāgṇe he, nako svapnmālā