जो आवडतो सर्वांना, तोची आवडे देवाला
दीन भूकेला दिसता कोणी, घास मुखीचा मुखी घालूनी
दुःख नेत्रीचे घेता पिऊनी, फोडी पाझर पाषाणाला
घेऊनी पंगू अपूल्या पाठी, आंधळयाची होतो काठी
पायाखाली त्याच्या साठी, देव अंथरी निज हृदयाला
जनसेवेचे बांधून कंकण, त्रिभुवन सारे घेई जिंकून
अर्पून अपुले दृढ सिंहासन, नीत भजतो मानवतेला
jo āvaḍto sarvāṅnā, tochī āvḍe devālā
dīn bhūkelā distā koṇī, ghās mukhīchā mukhī ghālūnī
duḥakh netrīche ghetā piūnī, phoḍī pājhar pāṣhāṇālā
gheūnī paṅgū apūlyā pāṭhī, āṅdhaḻyāchī hoto kāṭhī
pāyākhālī tyāchyā sāṭhī, dev aṅthrī nij hṛdyālā
janseveche bāṅdhūn kaṅkaṇ, tribhuvan sāre gheī jiṅkūn
arpūn apule dṛḍh siṅhāsan, nīt bhajto mānavtelā