जेव्हा तुझ्या बटांना उधळी मुजोर वारा
माझा न राहतो मी हरवून हा किनारा
आभाळ भाळ होते, होती बटा ही पक्षी
ओढून जीव घेते, पदरावरील नक्षी
लाटांस अंतरीच्या नाही मुळी निवारा
डोळे मिटून घेतो, छळ हा तरी चुकेना
ही वेल चांदण्यांची, ओठांवरी झुकेना
देशील का कधी तू थोडा तरी इशारा
नशिबास हा फुलांचा का सांग वास येतो
हासून पाहिल्याचा नुसताच भास होतो
केव्हा तुझ्या खुषीचा उगवेल सांग तारा
jevhā tujhyā baṭāṅnā udhḻī mujor vārā
mājhā na rāhto mī harvūn hā kinārā
ābhāḻ bhāḻ hote, hotī baṭā hī pakṣhī
oḍhūn jīv ghete, padrāvrīl nakṣhī
lāṭāṅs aṅtrīchyā nāhī muḻī nivārā
ḍoḻe miṭūn gheto, chhaḻ hā tarī chukenā
hī vel chāṅdaṇyāṅchī, oṭhāṅvrī jhukenā
deśhīl kā kadhī tū thoḍā tarī iśhārā
naśhibās hā phulāṅchā kā sāṅg vās yeto
hāsūn pāhilyāchā nustāch bhās hoto
kevhā tujhyā khuṣhīchā ugvel sāṅg tārā