दिस नकळत जाई, सांज रेंगाळून राही
क्षण एक ही ना ज्याला, तुझी आठवण नाही
भेट तुझी ती पहिली, लाख लाख आठवतो
रुप तुझे ते धुक्याचे, कण कण साठवतो
वेड सखी साजणी हे, मज वेडावून जाई
असा भरुन ये ऊर, जसा वळीव भरावा
अशी हूरहूर जसा गंध रानी पसरावा
रान मनातले माझ्या, मग भिजूनीया जाई
आता अबोध मनाची, अनाकलनीय भाषा
कशा गूढ गूढ माझ्या तळहातावर रेषा
असे आभाळ आभाळ दूर पसरुन राही
dis nakaḻt jāī, sāṅj reṅgāḻūn rāhī
kṣhaṇ ek hī nā jyālā, tujhī āṭhavaṇ nāhī
bheṭ tujhī tī pahilī, lākh lākh āṭhavto
rup tujhe te dhukyāche, kaṇ kaṇ sāṭhavto
veḍ sakhī sājṇī he, maj veḍāvūn jāī
asā bharun ye ūr, jasā vaḻīv bharāvā
aśhī hūrhūr jasā gaṅdh rānī pasrāvā
rān manātle mājhyā, mag bhijūnīyā jāī
ātā abodh manāchī, anākalnīy bhāṣhā
kaśhā gūḍh gūḍh mājhyā taḻhātāvar reṣhā
ase ābhāḻ ābhāḻ dūr pasrun rāhī