भोगले जे दुःख त्याला सुख म्हणावे लागले
एवढे मी भोगिले की मज हसावे लागले
ठेविले आजन्म डोळे आपुले मी कोरडे
पण दुजांच्या आसवांनी मज भिजावे लागले
लोक भेटायास आले काढत्या पायासवे
अन अखेरी कुशल माझे मज पुसावे लागले
गवसला नाहीच मजला चेहरा माझा कधी
मी कशी होते मलाही आठवावे लागले
एकदा केव्हातरी मी वचन कवितेला दिले
राखरांगोळीस माझ्या गुणगुणावे लागले
bhogle je duḥakh tyālā sukh mhṇāve lāgle
evḍhe mī bhogile kī maj hasāve lāgle
ṭhevile ājanm ḍoḻe āpule mī korḍe
paṇ dujāṅchyā āsvāṅnī maj bhijāve lāgle
lok bheṭāyās āle kāḍhatyā pāyāsve
an akherī kuśhal mājhe maj pusāve lāgle
gavaslā nāhīch majlā chehrā mājhā kadhī
mī kaśhī hote malāhī āṭhvāve lāgle
ekdā kevhātrī mī vachan kavitelā dile
rākhrāṅgoḻīs mājhyā guṇguṇāve lāgle