अरे मनमोहना
कळली देवा तुला, राधिका रे राधिका
कळली राधिका रे, कळल्या गोपिका
साधी भोळी मीरा तुला कळली नाही
तुझी माझी प्रीत कधी जुळली नाही
सात सुरांवर तनमन नाचे
तालावरती मधुबन नाचे
एक अबोली होती फुलली
तिच्याकडे नजर तुझी वळली नाही
धुंद सुगंधी यमुना लहरी
उजळून आली गोकुळ नगरी
जीवन माझे अंधाराचे
काळी काळी रात कधी टळली नाही
उन्हात काया, मनात छाया
कशी समजावू वेडी माया
युग युग सरले, डोळे भरले
आशेची कळी कधी फुलली नाही
are manmohnā
kaḻlī devā tulā, rādhikā re rādhikā
kaḻlī rādhikā re, kaḻlyā gopikā
sādhī bhoḻī mīrā tulā kaḻlī nāhī
tujhī mājhī prīt kadhī juḻlī nāhī
sāt surāṅvar tanaman nāche
tālāvartī madhuban nāche
ek abolī hotī phullī
tichyākḍe najar tujhī vaḻlī nāhī
dhuṅd sugaṅdhī yamunā lahrī
ujḻūn ālī gokuḻ nagrī
jīvan mājhe aṅdhārāche
kāḻī kāḻī rāt kadhī ṭaḻlī nāhī
unhāt kāyā, manāt chhāyā
kaśhī samjāvū veḍī māyā
yug yug sarle, ḍoḻe bharle
āśhechī kaḻī kadhī phullī nāhī