आकाशी झेप घे रे पाखरा, सोडी सोन्याचा पिंजरा
तुज भवती वैभव माया, फळ रसाळ मिळते खाया
सुखलोलुप झाली काया, हा कुठवर वेड्या घेसी आसरा
घर कसले ही तर कारा, विषसमान मोती चारा
मोहाचे बंधन द्वारा, तुज आडवितो हा जैसा उंबरा
तुज पंख दिले देवाने, कर विहार सामर्थ्याने
दरी डोंगर हिरवी राने, जा ओलांडून या सरिता सागरा
कष्टाविण फळ ना मिळते, तुज कळते परि ना वळते
हृदयात व्यथा ही जळते, का जीव बिचारा होई बावरा
घामातून मोती फुलले, श्रमदेव घरी अवतरले
घर प्रसन्नतेने नटले, हा योग जीवनी आला साजिरा
ākāśhī jhep ghe re pākhrā, soḍī sonyāchā piṅjrā
tuj bhavtī vaibhav māyā, phaḻ rasāḻ miḻte khāyā
sukhlolup jhālī kāyā, hā kuṭhavar veḍyā ghesī āsrā
ghar kasle hī tar kārā, viṣhasmān motī chārā
mohāche baṅdhan dvārā, tuj āḍvito hā jaisā uṅbrā
tuj paṅkh dile devāne, kar vihār sāmarthyāne
darī ḍoṅgar hirvī rāne, jā olāṅḍūn yā saritā sāgrā
kaṣhṭāviṇ phaḻ nā miḻte, tuj kaḻte pari nā vaḻte
hṛdyāt vythā hī jaḻte, kā jīv bichārā hoī bāvrā
ghāmātūn motī phulle, śhramdev gharī avtarle
ghar prasanntene naṭle, hā yog jīvnī ālā sājirā